Σήκωσέ το, το γαμημένο…

Όταν ήμουν νεότερος, δεν γούσταρα καθόλου τους συμπατριώτες μου. Νεοέλληνες τους ονόμαζα - πάντα σε αντιδιαστολή με τους Έλληνες τους “πραγματικούς”. Οι λόγοι, πολλοί. Θα έπαιρνε ολόκληρο blog για να τους αναφέρω και να τους αναλύσω. Μεγαλώνοντας συμφιλιώθηκα περισσότερο μαζί τους. Κάποια στιγμή κατάλαβα πως η ίδια πρώτη ύλη που δημιούργησε τον ελληνικό πολιτισμό, τις μεγαλειώδεις στιγμές της φυλής μου, τις εξέχουσες προσωπικότητες σε τέχνες, γράμματα, επιστήμες (που εξακολουθούν να αναδεικνύονται) - η ίδια αυτή πρώτη ύλη περιείχε και τα ελαττώματά μας. Δεν μπορείς να έχεις το ένα κι όχι το άλλο. Είμαστε άνθρωποι των άκρων. Θρίαμβοι και πανωλεθρίες στο ίδιο σακούλι. Στιγμές μεγαλείου και άφθαστης ξεφτίλας στο ίδιο σακί.

Ένα πράγμα δεν μπόρεσα ποτέ να συνηθίσω, να αποδεχτώ: την εκπληκτική ευκολία που έχει ο Έλληνας να ξεχνά αυτόν που λίγο πριν θαύμαζε. Δεν πρέπει να υπάρχει λαός που να αποκαθηλώνει κάποιον με τέτοια ευκολία. Εκεί που πίναμε κατουράμε και μπορεί ύστερα από λίγο να ξαναπιούμε!

Πού είναι οι γυναίκες, οεο;

Κόντρα στο ρεύμα της εποχής. Κόντρα στο πνεύμα των καιρών.

Δεν υπάρχουν γυναίκες πια!

• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που λέει τη φίλη της “μαλάκα”
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που μπροστά σε άλλους, τα χώνει στον άντρα της
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που στον πρώτο καυγά, λέει “χωρίζουμε”
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που κάνει τον άντρα της να φαίνεται λιγότερο άντρας
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να μαγειρεύει και το θεωρεί και μαγκιά της
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που προκαλεί καυγάδες
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που ενώ συνοδεύεται φλερτάρει και γίνεται αντιληπτή
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που ενώ συνοδεύεται προσπαθεί να “καθαρίσει” μόνη της
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που στις φίλες της αναφέρει τον καλό της με προσωνύμια όπως: μαλάκας, φλώρος, χορηγός
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να αποκρούσει το φλερτ του φίλου του άντρα της και δημιουργεί αναστάτωση
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που στο κρεβάτι προτάσσει εξαρχής τη δική της ευχαρίστηση
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να σιωπά
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν μπορεί να κάνει τον άντρα της να είναι πιο άντρας
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που κάνει καμάκι, που την “πέφτει” απροκάλυπτα
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν φορά ποτέ στενή φούστα και γόβες γιατί δεν την βολεύουν
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να ξυπνάει το πρωί τον σύντροφό της
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν θέλει να κάνει πολλά παιδιά για να μην κουράζεται πολύ
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που γυρνά από τη δουλειά της κατά τις 9 το βράδυ και κάθεται στο laptop “γιατί κάτι πρέπει να ετοιμάσω γι’ αύριο”
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που ποτέ δεν αισθάνεται συστολή όταν της μιλάει ο άντρας της
• Δεν είναι γυναίκα, αυτή που θέλει να βάλει τον άντρα στο βρακί της με τσαμπουκά

Το σταματώ, γιατί μου φαίνεται πως δεν θα τελειώσω ποτέ.

Άντε, γιατί βαρέθηκα να ακούω πως “δεν υπάρχουν άντρες πια”. Αν είναι έτσι οι “γυναίκες”, ποτέ μη σώσουν να υπάρξουν!

Ανέκδοτο (μπας και φτιάξουν τα κέφια)

Πάει ένας ναύτης στον καπετάνιο και του λέει:

- Καπετάνιε μου, πρέπει οπωσδήποτε να μου δώσεις άδεια να πάω στην πατρίδα.

 - Γιατί, τι έγινε; ρωτάει ο καπετάνιος.

 - Να, ξέρεις, την άλλη εβδομάδα, βαφτίζουμε τον γιό μου, είναι πια επτά μηνών!

 - Τι λες ρε ηλίθιε; Ποιο γιο; Αφού είμαστε μπαρκαρισμένοι συνεχώς πάνω από δύο χρόνια!

 - Γι’ αυτό σου λέω καπετάνιε πρέπει να μου δώσεις την άδεια. Έλειπα που έλειπα στα γαμήσια, να λείπω και στα βαφτίσια;

” Ω ξειν αγγέλειν Λακεδαιμονίοις…”

” Ω ξειν αγγέλειν…” .Τίτλοι τέλους. Μένω ακίνητος στη θέση μου. Σκέφτομαι. Όχι την ταινία που είδα, ήξερα τι επρόκειτο να δω - είχα διαβάσει το κόμικ.

Σκέφτομαι για τα εφηβίδια εκείνα που κατά τη διάρκεια της ταινίας έκαναν βαβούρα. Προτιμώ να πηγαίνω σε παραστάσεις μετά τις 12, ακριβώς για να μην συναντώ πολλούς τέτοιους. Αυτή τη φορά υπήρχαν αρκετοί. Υπήρχαν σκηνές που γέλαγαν, άλλες που ειρωνεύονταν κάποια, υπερβολικά όντως, ευρήματα του σκηνοθέτη. Στη δε σκηνή που ο Λεωνίδας είναι στο κρεββάτι με τη γυναίκα του, άφηναν ήχους ψεύτικης κάβλας. Δύο φορές με ένα δυνατό μακρόσυρτο σσσττττ, λούφαξαν. Μετά από λίγο, τα ίδια.

Ανάβουν τα φώτα και τους κοιτάω. Αγόρια, ηλικίας 18 με 23, κοντοί, λιπόσαρκοι με κάτι φανελάκια, να δείχνουν τα ισχνά μπράτσα τους. Προσπαθώ να καταλάβω. Δεν είμαι θυμωμένος, στενοχωρημένος είμαι. Στο μυαλό μου η εξήγηση είναι μια: ήρθαν αντιμέτωποι με το πρότυπο του άντρα, τον Λεωνίδα κυρίως. Γιατί όσα εφέ ή υπερβολές κι αν είχε η ταινία, αυτό δεν κρυβόταν. Άντρας με αρχίδια, το ίδιο και οι σύντροφοί του. Μπορεί στο σχολικό βιβλίο της ιστορίας, αν το άνοιξαν ποτέ, να μην είχαν αντιληφθεί την ανδρεία και τον ανδρισμό του Λεωνίδα. Στην ταινία, έστω και υποβοηθούμενος από εξαιρετικούς διαλόγους, ο ανδρισμός ήταν παρών. Κραύγαζε, ξεχείλιζε η οθόνη. Και δεν το άντεξαν. Ήξεραν μέσα τους πως, χωρίς να φταίνε μόνο αυτοί, ζώντας σε μια άλλη εποχή, καμία σχέση δεν είχαν με το πρότυπο αυτό του άντρα. Και ήξεραν πως άλλο πρότυπο ή αρχέτυπο δεν υπάρχει. Ή είσαι άντρας ή δεν είσαι, κι αυτό σε τίποτα δεν έχει να κάνει με τη βία ή τον πόλεμο. Ο Λεωνίδας και σήμερα (αδόκιμο, το ξέρω) το ίδιο άντρας θα ήταν - απλώς ο ανδρισμός του θα εκδηλώνονταν αλλιώς. Και δεν το άντεξαν. Κι επέλεξαν να χλευάσουν την ταινία - προσοχή: ποτέ τον Λεωνίδα! - να την διακωμωδήσουν, να την μειώσουν στα μάτια τα δικά τους. Να αποφύγουν τη σύγκριση, μια σύγκριση που θα τους συνέθλιβε. Για να μπορέσουν και την επόμενη μέρα να αισθανθούν “αντράκια”, να πλακωθούν, να καμακιάσουν καμιά γκόμενα, να πάνε 50 μαζί με κασκόλ της ομάδας τους να σπάσουν τα γραφεία των “αντιπάλων” τους.

Στο μυαλό μου, έκλεισα το λογαριασμό μου με αυτούς. Κι όμως δεν ηρεμούσα.

Έφαγε μεγάλη ήττα

Έχω ένα φίλο. Μάγκας, ορίτζιναλ. Χωρίς προσπάθεια, από φυσικού του. Έχει μια γκόμενα, αίσθημα πραγματικό. Από τις ιστορίες εκείνες, που είναι γραφτό τους να υπάρξουν. Ήταν μαζί πριν από 4-5 χρόνια κι εκείνη έφυγε για Λατινική Αμερική λόγω δουλειάς. Χάθηκαν. Επικοινωνία καμία. Ο χωρισμός ήταν απότομος - ο φίλος μου θεώρησε πως η γυναίκα επιδίωξε την μετάθεση, για να μείνει μακριά του. Το πάθος ήταν έντονο. Με την φυγή της απέμεινε ανολοκλήρωτο και κατά συνέπεια άφθαρτο. Εκείνος μετά από 2 χρόνια παντρεύτηκε, όποτε όμως βρισκόμασταν η κουβέντα ερχόταν σ’ εκείνη. Αποθυμένο.

Πριν από πέντε μήνες, έτσι ξαφνικά, χωρίς να το επιδιώξει κανείς, ξανασυναντήθηκαν. Είχε γυρίσει από την Λατινική Αμερική. Το αποτέλεσμα προδιαγεγγραμμένο. Είναι ξανά μαζί. Ακαριαία. Κανέναν δεν εμπόδισε ο γάμος που μεσολάβησε. Ο δικός μου φυσικά δεν είναι εύκολο να χωρίσει τη γυναίκα του - εκτός του ότι την γουστάρει έχει και 2 παιδιά. Δύσκολα πράγματα. Προχθές συναντηθήκαμε. Διηγείται ο φίλος μου:

Μαζί μου τά ‘χετε βάλει όλοι;

Και ξαφνικά, έγινε της πουτάνας!

Ούτε και θυμάμαι πώς έγινε η αρχή. Κάποιος πάντως μας προέτρεψε: “Πηγαίνετε στο WordPress!” Τώρα που το λέω, μάλλον η composition doll ήταν. Και ξεκίνησε η μάχη! Να πάμε; Να μην πάμε; Κι αν πάμε, πώς θα πάμε; Τι template θα βάλουμε; Πόσοι απ’ την παρέα θα πάμε;

Και ένα βράδυ Κυριακής, με σχεδόν πραξικοπηματικό τρόπο - δράστες ο pascal και η composition doll - η allmylife μεταφέρθηκε. Το νερό μπήκε στο αυλάκι. Ήθελε και ο Leon/Soutaxapei, ήθελα κι εγώ. Πήγαμε κι εμείς.Μετέφερα το Striptease στο WordPress. Άρχισα να ψάχνω templates. Δεν μου άρεσε κανένα. Δεν μπορούσα να βρω εκείνο το σκοτεινό κλίμα που βγάζει το Striptease στο blogspot. Μετά από πολλές δοκιμές, το αποφάσισα: το Striptease θα μείνει εκεί που γεννήθηκε. Ανακούφιση.

Και όλοι οι δικοί μου θα είναι αλλού; Μοναξιά. Και επανήλθε μια σκέψη που είχα από καιρό. Ήθελα κι ένα άλλο blog, να γράφω ό,τι μου καβλώσει. Η αλήθεια είναι πως θεματικά το Striptease με περιόριζε λιγάκι. Έπρεπε να γράφω τις ιστορίες της νύχτας. Ήθελα, όχι πως δεν ήθελα. Μα να, μερικές φορές, μου ερχόταν να γράψω κάτι άσχετο: για το Νίνη και τον Παναθηναϊκό, για τις καταλήψεις στα Πανεπιστήμια, για μια ταινία που είδα, τέτοια πράγματα. Να τα χώσω σε κάποιον ή κάποια, να παινέψω κάποιον άλλο.

Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω το παρόν blog, στο WordPress φυσικά!

Ο τίτλος του προέρχεται από μια φράση που συνηθίζει να λέει ένας φίλος μου, ο Λεωνίδας. Όταν κάτι του πάει στραβά, όταν άλλα γίνονται και άλλα θέλει, όταν κάποιος τον πιέζει, όταν του κολλάει μια γκόμενα, όταν κάποιος του κάνει κριτική ή πλάκα, τότε παίρνει το κατάλληλο ύφος, ανοίγει σε έκταση και τα δύο του χέρια και λέει:

” Μαζί μου τά’ χετε βάλει όλοι, γαμώ την Παναγία μου; Μαζί μου τά’ χετε βάλει;”