Από τις 28 Ιουλίου που εκπόνησα το δοκίμιο «τι να της κλάσουν της φύσης 50 πυρκαγιές», μεσολάβησαν:

  • 32 μέρες
  • καμιά τρακοσαριά πυρκαγιές
  • μία φωτιά που έκαψε όλο τον κήπο του σπιτιού μου, τις τέντες, τρία ζευγάρια All star που είχα αφήσει στο μπαλκόνι να στεγνώσουν, δύο – τρία παραθυρόφυλλα, όλη την πλαγιά που έβλεπα από το παράθυρο και τη μισή Πεντέλη.

Δεν είναι και άσχημα, ε; Λες και βάλθηκαν κάποιοι να μου τη βγουν για το ποστ που έγραψα. Αν στενοχωρήθηκα; Μα και βέβαια. Κυρίως για την κατάντια της χώρας μας. Αυτή που όλοι πάντα υποψιαζόμαστε, μα είναι χειρότερα να την βλέπουμε να ξεδιπλώνεται μπροστά μας. Φυσικά και δεν αναιρώ όσα έγραψα στο προηγούμενο ποστ. Αυτό ακριβώς εννοούσα: πως η φύση θα εξακολουθήσει να υπάρχει, έστω και με ερημικές εκτάσεις εκεί που άλλοτε υπήρχε ο ξεχωριστός φυτικός και ζωικός πλούτος μιας χώρας που λεγόταν Ελλάδα. Ουδόλως αυτό απασχολεί τη φύση. Κι αν εξαφανιστούμε εμείς ως πολιτισμός ή ως άτομα; Στ’ αρχίδια της. Στη δυναμική ροή της ζωής στον πλανήτη, δεν αντιπροσωπεύουμε και πολλά.

Αυτό όμως δεν με εμποδίζει να θλίβομαι ως Έλλην. Να βλέπω, να προκαλούμε μεγαλύτερη καταστροφή στο φυσικό μας περιβάλλον – που ήταν, είναι και θα είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον πολιτισμό μας – απ’ όση προκάλεσαν τόσοι και τόσοι κατακτητές. Έτσι όμως ήταν πάντα οι Έλληνες: αυτοκαταστροφικοί μέχρι τελικής πτώσεως. Άνθρωποι του μεγαλείου και της απόλυτης ξεφτύλας. Απλώς είμαστε άτυχοι. Ζούμε σε εποχή απόλυτης ξεφτύλας, θα μπορούσαμε να είχαμε γεννηθεί σε άλλες εποχές. Ή να μην είχαμε γεννηθεί καθόλου.

Ας δούμε λοιπόν τι θα γίνει. Κι αν τελικά, όλο αυτό το κακό είναι μη αναστρέψιμο, έχω μια πρόταση:

Ας βάλουμε τα δυνατά μας, να τα γαμήσουμε όλα κι εντελώς. Με στυλ όμως. Να καταγραφούμε, σαν η πρώτη αυτοκτονία ολόκληρης χώρας! Να μας γράφουν τα βιβλία του μέλλοντος. Μια χώρα που αποφάσισε και πέτυχε να διαλυθεί στα εξ ον συνετέθει. Και το πέτυχε!

Θα είμαστε τουλάχιστον πετυχημένοι και για άλλη μια φορά πρωτοπόροι.

Advertisements

chuckandsnoopy_1024x768.jpg

Εντάξει ρε παιδιά. Καίγονται τα δάση. Ε, και λοιπόν; Τι έγινε; Θα βάλουμε τα κλάματα; Είδατε ποτέ καμιά αλεπού, κάνα πουλί, τίποτα πεύκα και θυμάρια να κλαίνε; Το πολύ-πολύ να προσπαθούν να σωθούν, να είναι φοβισμένα και στην τσίτα. Μέχρι εκεί όμως.

Τα παραλέω. Το ξέρω. Είναι φυσικό αν δεις ένα δάσος μαύρο και γεμάτο στάχτες, να σφιχτεί η ψυχή σου. Το θέαμα είναι λυπηρό. Όπως και αν δεις καμμένα ελάφια ή αλεπούδες ή λαγούς. Το θέαμα είναι επίσης αντιαισθητικό, σύμφωνοι. Μα, μέχρι εκεί. Αντιαισθητικές είναι και οι περισσότερες πολυκατοικίες, δεν βάζουμε όμως τα κλάματα.

Φτάνουν πια οι κραυγές για την καταστροφή της φύσης! Φτάνει πια όλη αυτή η φιλολογία περί της καταστροφής της φύσεως από τον άνθρωπο. Πρώτα-πρώτα ο άνθρωπος ΕΙΝΑΙ μέρος της φύσεως. Δεν είναι φυτεμένος από αλλού (εκτός αν δεχτούμε τις θεωρίες περί εξωγήινων δημιουργημάτων, αυτά θα τα συζητήσουμε μια άλλη φορά). Ας προσεγγίσουμε λοιπόν το θέμα με τις γνώσεις και τις παραδοχές της Βιολογίας:

Η γη – και αυτό που όλοι λέτε φύση – έχει ηλικία δισεκατομμυρίων ετών. Στην μορφή που είναι σήμερα ο φλοιός της γης, βρίσκεται αρκετά εκατομμύρια χρόνια. Τα οικοσυστήματα βρίσκονται στη σημερινή τους μορφή σίγουρα για αρκετές δεκάδες χιλιάδες χρόνια. Το πρώτο πρόβλημα είναι πως το μυαλό του ανθρώπου, μαθημένο να αντιλαμβάνεται τον χρόνο με βάση την πεπερασμένη ζωή του είδους μας, που άντε να φτάνει τα 100 χρόνια κατ’ άτομο, δεν μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος της ηλικίας της γης. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε πόσα είναι τα 20.000 χρόνια, πόσο μάλλον τα 80 εκατομμύρια χρόνια.

Ε λοιπόν, σας διαβεβαιώ πως τα τελευταία 800.000 χρόνια για παράδειγμα, η φύση έχει «καταστραφεί» πολλές φορές. Και μιλάμε για γαμώ τις καταστροφές, όχι απλώς να καούν 600 χιλιάδες στρέματα. Σεισμοί, λοιμοί, καταποντισμοί, της Παναγιάς τα μάτια. Τι να της κλάσει της φύσης μια φωτιά; Και δυό και πενήντα. ΤΙΠΟΤΑ. Η φύση δεν καταστρέφεται, απλώς περνάει από διαδοχικές μορφές. Ένα δασικό οικοσύστημα που κάηκε, θα επανέλθει. Διαθέτει τους μηχανισμούς. Θα μου πείτε, επανέρχεται πάντα;  Ε, όχι. Κάτι μπορεί να πάει στραβά. Τότε θα μετατραπεί σε κάτι άλλο, ας πούμε σε έρημο. Και τι έγινε; Σάμπως η Σαχάρα ήταν πάντα έρημος; Πάλι ζωή θα υπάρχει, το πολύ-πολύ να μην ζουν στην περιοχή ελαφάκια, αλλά σαύρες. Να μην έχει πεύκα, αλλά κάκτους. Μπορεί κάποτε η Κρήτη να είναι γεμάτη πάγους ή να έχει φτάσει η θάλασσα μέχρι το Καρπενήσι (θα διακαιωθεί έτσι και το όνομά του). Και τι να κάνουμε; Έτσι είναι η ζωή. Γεμάτη αλλαγές, μικρές ή μεγάλες, γεμάτη αγωνίες για τα ζωντανά πλάσματα, γεμάτη φόβο και αδρεναλίνη. Σε όποιον δεν αρέσει, απλώς δεν ζει! Δεν επιβιώνει! Σε όποιον αρέσει αλλά δεν έχει τα προσόντα, λυπούμαστε και πάλι, game over! Τόσο απλά.

Αυτό που έχει μπει τελευταία στο λογαριασμό είναι το ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ. Πρόκειται για ανθρώπινο αποκλειστικά χαρακτηριστικό, τουλάχιστον με τη μορφή που εμείς το βιώνουμε. Είναι αποκύημα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η γάτα δεν στενοχωριέται που βλέπει το γατάκι της λιώμα από αυτοκίνητο, απλώς το μυρίζει – μυρίζει το θάνατο – και απομακρύνεται. Θα ξαναγεννήσει του χρόνου, άσε που πρέπει να φροντίσει τα άλλα δύο γατάκια που της έμειναν. Το πεύκο δεν έχει άγχος αν θα καεί το φετινό καλοκαίρι ή το επόμενο. Η αλεπού δεν νοσταλγεί το όμορφο ηλιοβασίλεμα στην Πάρνηθα. Τα σαλιγκάρια δεν ρίχνουν μπινελίκια για τη νέα βίλα που ξεφύτρωσε εκεί που ζούνε.

Μην φοβάστε λοιπόν! Η φύση δεν καταστρέφεται. Αλλάζει φάσεις. Και σίγουρα δεν καταστρέφεται από κάτι έξω από αυτήν. Όλοι ένα είμαστε. Και σεις μέρος της φύσης είστε. Προϊόν της φύσης είναι κατά μια έννοια και το αυτοκίνητο και οι ουρανοξύστες και η ρύπανση και το κομπιούτερ στο οποίο τώρα διαβάζετε.

Αν σ’ αυτό συμφωνήσουμε, τότε προς τι ο χαμός; Δηλαδή τι διαφορά έχει αν μια περιοχή θα καταστραφεί – σύμφωνα με τα δικά σας μάτια και μυαλά – από εμπρησμό ή από σεισμό (για τον οποίο δεν θεωρείτε ούτε σεις φαντάζομαι υπεύθυνο τον άνθρωπο); Από πλημμύρα ή από ενέργειες του ανθρώπου για να χτίσει μια πόλη; Πού την βλέπετε τη διαφορά;΄Εγώ πουθενά. Αυτή είναι η γη στην οποία ζούμε. Ένας πλανήτης με ζωή  – και θάνατο φυσικά, ένας πλανήτης με δυναμική ισορροπία, με εναλλαγές άλλοτε μικρές και ανεπαίσθητες στα μάτια του ανθρώπου και άλλοτε πιο «δραματικές» και απότομες. Συνεχίζει όμως να ζει δισεκατομμύρια χρόνια και θα συνεχίσει όσο υπάρχει ο ήλιος. Ή ώσπου να της έλθει κατακέφαλα κάνας Νιμπίρου (άλλη κουβέντα κι αυτή, άντε να δούμε πότε θα τα πούμε όλα αυτά).

Σας αρέσει; Χαλαρώστε και απολαύστε. Με τις απαραίτητες αγωνίες, με τα προβλήματα, με τα συναισθήματα που δημιουργεί ο εγκέφαλός σας. Εύκολα δεν θάναι, ποτέ δεν είναι εύκολη η ζωή και η επιβίωση. Συνεχής αγώνας και αναπαραγωγή!

Δεν σας αρέσει; Κάντε τα κουμάντα σας, ό,τι νομίζει ο καθένας. Μόνο μην μας ζαλίζετε με κηρύγματα υπέρ των πεύκων, των ελάτων, της χλωρίδας και της πανίδας. Αφήστε που αν το καλοσκεφθείτε, πάλι για το τομάρι σας νοιάζεστε…

Όταν έγραψα το ποστ «Πού είναι οι γυναίκες οέο;», είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου και σε κάποιες φίλες πως θα έγραφα και ένα αντίστοιχο κείμενο για τους άντρες. Θα ήταν φυσικά αναπόφευκτο η οπτική να είναι και πάλι αντρική, πώς να γίνει αλλιώς. Μέχρι και τώρα, δεν βρήκα τον χρόνο να το κάνω. Πήρα όμως σε e-mail, από μια γυναίκα που αυτοχαρακτηρίζεται Non-blogger/Blog-reader μια εξαιρετική απάντηση στο ποστ εκείνο. Έτσι μάλιστα! Συμφωνώ και προσυπογράφω, άσχετα αν δεν συμφωνώ σε όλα όσα γράφει. Σας την παραθέτω αυτούσια:

  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που λέει τη φίλη της «μαλάκα»
  • Δεν είναι άντρας αυτός που δε λέει το φίλο του «μαλάκα»
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που μπροστά σε άλλους, τα χώνει στον άντρα της
  • Δεν είναι άντρας αυτός που μπροστά σε άλλους  ζητάει απ’τη γυναίκα του «ψιλά» γιατί …»δεν έχει»
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που στον πρώτο καυγά, λέει «χωρίζουμε»
  • Δεν είναι άντρας αυτός που στους καυγάδες λέει λόγια που περνούν τα εσκαμμένα και μετά τρέχει να τα μπαλώσει.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που κάνει τον άντρα της να φαίνεται λιγότερο άντρας
  • Δεν είναι άντρας αυτός που νομίζει ότι αφού η  γυναίκα του «τα καταφέρνει μόνη της», δεν έχει την ανάγκη του.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να μαγειρεύει και το θεωρεί και μαγκιά της
  • Δεν είναι άντρας αυτός που, σε αλλουνού σπίτι πλένει τα πιάτα και βάζει ηλεκτρική. Αντιθέτως, ένας που μαγειρεύει είναι άντρας και μάλιστα μερακλής!
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που προκαλεί καυγάδες
  • Δεν είναι άντρας αυτός που δεν ξέρει να καταλαγιάζει τα νεύρα της καλής του.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που ενώ συνοδεύεται φλερτάρει και γίνεται αντιληπτή
  • Δεν είναι άντρας, αυτός που ενώ συνοδεύει φλερτάρει και γίνεται αντιληπτός.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που ενώ συνοδεύεται προσπαθεί να «καθαρίσει» μόνη της
  • Δεν είναι άντρας αυτός που ενώ συνοδεύει, αφήνει τη γυναίκα να: φωνάξει το παιδί για το λογαριασμό/μετακινήσει το τραπέζι/βρει καρέκλες κτλ. συναφή
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που στις φίλες της αναφέρει τον καλό της με προσωνύμια όπως: μαλάκας, φλώρος, χορηγός
  • Δεν είναι άντρας αυτός που στους φίλους του αναφέρεται στην καλή του με προσωνύμια του στυλ: μαλάκω, «η άλλη», σπαστικιά.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να αποκρούσει το φλερτ του φίλου του άντρα της και δημιουργεί αναστάτωση
  • Δεν είναι άντρας αυτός που αφιερώνει στην αγαπημένη του: «…και μάνα – κι αδερφή μου – κι αγάπη εσύύύύ, τι άλλο να ζητήσω απ’ τη ζωήήή΄…»
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που στο κρεβάτι προτάσσει εξαρχής τη δική της ευχαρίστηση
  • Δεν είναι άντρας αυτός που στο κρεββάτι είναι διεκπεραιωτικός, ή είναι για να είναι.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να σιωπά
  • Δεν είναι άντρας αυτός που δεν κρατά το λόγο του.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν μπορεί να κάνει τον άντρα της να είναι πιο άντρας
  • Δεν είναι άντρας αυτός που δεν μπορεί να κάνει τη γυναίκα του να νοιώθει πως είναι «η γυναίκα του»
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που κάνει καμάκι, που την «πέφτει» απροκάλυπτα
  • Δεν είναι άντρας αυτός που κάνει καμάκι σε όλες τις γυναίκες μιας παρέας, μέχρι να του κάτσει κάποια.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν φορά ποτέ στενή φούστα και γόβες γιατί δεν την βολεύουν
  • Δεν είναι άντρας αυτός που όταν η γυναίκα του φοράει γόβες και τον «περνάει», αισθάνεται άσχημα, αντί να την καμαρώνει…
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν ξέρει να ξυπνάει το πρωί τον σύντροφό της
  • …………………………………………………………………………………..
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που δεν θέλει να κάνει πολλά παιδιά για να μην κουράζεται πολύ
  • Δεν είναι άντρας αυτός που δεν ξέρει πως να ξεκουράζει τη γυναίκα του.
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που γυρνά από τη δουλειά της κατά τις 9 το βράδυ και κάθεται στο laptop «γιατί κάτι πρέπει να ετοιμάσω γι’ αύριο»
  • Δεν είναι άντρας αυτός που ενώ κάθεται στο laptop, δεν αφήνει τη γυναίκα του να τον ξελογιάσει, έστω για λίγο…
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που ποτέ δεν αισθάνεται συστολή όταν της μιλάει ο άντρας της
  • Δεν είναι άντρας αυτός που δεν μπορεί να κάνει τη γυναίκα του «να κοκκινίσει»
  • Δεν είναι γυναίκα, αυτή που θέλει να βάλει τον άντρα στο βρακί της με τσαμπουκά.
  • Δεν είναι άντρας αυτός που μόλις μπει στο βρακί μιας γυναίκας, χάνει όλο του τον τσαμπουκά.

Λοιπόν. Επειδή συνεχίζεις. Επειδή συντάσσεσαι με  όποιους θεωρείς εχθρούς της. Επειδή την διασύρεις σε όποιους θεωρείς φίλους της. Επειδή εκείνη δεν θα σου κάνει την τιμή να σου εξηγήσει ποτέ. Επειδή έσπευσες να πιστέψεις τον πιο δυνατό (lol). Επειδή διάβασες ξένη αλληλογραφία. Επειδή απείλησες. Επειδή αδίκησες. Άκου καλά.

Ποτέ δεν κινδύνευσες. Ποτέ δεν μετέφερε συζητήσεις σας. Ποτέ δεν έδειξε τα e-mails της. Τον κωδικό της τον είχε και άλλος. Πολλοί φίλοι και γνωστοί της έχουν λάβει χυδαία mails και κανείς δεν πίστεψε πως ήταν δικά της. Την κοίταξες στα μάτια, δεν σου αρκούσε αυτό; Μίλησε μόνο σε εμένα και πιο πολύ στην φίλη της.Το πώς αντιδράσαμε εμείς οι δύο, δεν αποτελεί λόγο κατηγορίας της. Η προσωπική της ζωή στο παρελθόν δεν σε αφορά στο ελάχιστο. Ξέρεις τι με τρελλαίνει εμένα; Που δεν με αφήνει να κάνω τίποτα . Και περιορίζομαι σε γενικόλογα postsΠες μου κάτι όμως:

Πώς μπορείς να κατηγορείς κάποιον χωρίς να ακούσεις την γνώμη του; Τον αντίλογο; Πόσο άνανδρος είσαι; Ποιον επέλεξες να πιστέψεις; Γιατί άραγε; Από το «ύφος» δεν είσαι ικανός να διαχωρίσεις ποια κείμενα είναι δικά της και ποια όχι; Ο χαμένος βέβαια είσαι εσύ τελικά. Εκείνη με τους εχθρούς δυναμώνει. Και φεύγει. Πολύ μακριά από όλους μας. Σε ύψη που δεν φαντάστηκες ποτέ ότι υπάρχουν. Εγώ μένω να σκάω. Ευτυχώς έχω πατέρα θεολόγο. Και έχω μάθει την υπομονή. Πιστεύω ακλόνητα στην Θεοδικία. Περίμενέ την.

bosh2.jpg

  • «…Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί…»
  • Ουαί υμίν εσείς οι ψεύτες που παριστάνετε τους ειλικρινείς
  • Ουαί υμίν οι ψεύτικοι που κάνετε τους αληθινούς
  • Ουαί υμίν όλοι εσείς οι συμπλεγματικοί άνθρωποι, που είστε γεμάτοι κακία
  • Ουαί υμίν όσοι αβασάνιστα κατηγορείτε και κρίνετε
  • Ουαί υμίν οι κακοπροαίρετοι και φοβισμένοι
  • Ουαί υμίν εσείς που το σαράκι της ζήλειας σας κατατρώει τα σωθικά
  • Ουαί υμίν όσοι εσκεμμένα και εν γνώση σας ψεύδεστε
  • Ουαί υμίν οι αχόρταγοι για εξουσία και ηδονές, που ποτέ δεν θα χορτάσετε
  • Ουαί υμίν όλοι εσείς που δεν έχετε μεγαλείο ψυχής, που δεν μπορείτε να αγαπήσετε και να αγαπηθείτε
  • Ουαί υμίν ανθρωπάκια που δεν γνωρίσατε ποτέ το μεγαλείο της συγχώρεσης
  • «…Ουαί υμίν οδηγοί τυφλοί, οι διϋλίζοντες τον κώνωπα, την δε κάμηλον καταπίνοντες…»
  • Ουαί υμίν εσείς που επιδεικνύετε και κραδαίνετε εξουσία άλλων
  • Ουαί υμίν εσείς που θεωρείτε την καχυποψία σας προσόν
  • Ουαί υμίν όσοι υποστηρίζετε το άδικο και σιωπάτε, σκεπτόμενοι το προσωπικό σας συμφέρον
  • Ουαί υμίν εσείς που κομπάζετε για τα χαμερπή σας ένστικτα
  • Ουαί υμίν όσοι ξοδεύετε τη ζωή σας σε πράγματα χωρίς ουσία
  • Ουαί υμίν όσοι δεν έχετε πνευματική υπόσταση και αληθινή παιδεία και περηφανεύεστε γι’ αυτό
  • Ουαί υμίν άνθρωποι αποτυχημένοι, ενώ θέλατε με λύσσα να πετύχετε
  • …» Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί, ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν αστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας…»

Λιγότερο ή περισσότερο μας αφορά όλους. Σημασία έχει να το καταλαβαίνει κανείς. Να προσπαθεί. Να κοιτά προς τα μέσα μερικές – τουλάχιστον – φορές.

» Γνώσεσθε την αλήθειαν, και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς»

Χωρίς comments μέχρι την Ανάσταση (και την ανάταση).

Μετά από από πολύ καιρό – τί πολύ δηλαδή, είναι δεν είναι 4 μήνες – μου συνέβη το εξής:

Θέλω να γράψω  και να ανεβάσω post, έχω το χρόνο να το κάνω και ΚΟΛΛΗΣΑ! Δεν μπορώ να βρω ένα θέμα που να με τραβάει να γράψω. Σκέφτομαι πολλά, όλα μου φαίνονται ενδιαφέροντα, όλα με απασχολούν και μόλις ξεκινώ να γράφω, νοιώθω να βαριέμαι, να μην ρέει το κείμενο, τα σβήνω και διαλέγω άλλο θέμα.

Είναι η δέκατη φορά που το κάνω και έτσι αποφάσισα να δώσω το λόγο σε σας:

Πείτε μου σε comment, τί θα θέλατε να γράψω. Θα επιλέξω τα τρία καλύτερα – αν υπάρξουν προτάσεις – και θα τα γράψω. Αν δεν υπάρξουν προτάσεις, θα καταλάβω την αποτυχία μου και θα δώσω ένα τέλος στη μιζέρια. Ή θα πέσω να πνιγώ – αφού δέσω πέτρες 500 κιλών στα πόδια μου – ή θα αρχίσω να αντιγράφω στα ποστ μου την Καινή Διαθήκη και το «Κεφάλαιο» του Μαρξ εναλλάξ.

STRIPTEASE, το αλλο μου blog.

site4b1.JPG
Νοέμβριος 2017
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
« Αυγ.    
 12345
6789101112
13141516171819
20212223242526
27282930  
frontpage hit counter